Я дастаткова назіраў каб цвёрда ведаць, што для абсалютна кожнай ідэі надыходзіць час увасаблення.
Кожнае слова, кожная нота, кожная выява, намаляваныя і напісаныя публічна ці таемна кім заўгодна – стануць у нейкі момант вузлом чалавечай увагі.
Ня важна дзе гэта адбудзецца, у якой ступені, як скончыцца і як хутка – але яно будзе.
“Нішто ня спыніць ідэі час якой прыйшоў” – не тое, пашляціна. Ідэю можна спыніць, і яны паміраюць і глушацца пачкамі, але нам важнае тое, што яна ўвасобіцца.
Кожны каго лічаць “фрыкам” на нейкі час робіцца прарокам. Скіраваным наперад ці назад ці ўбок – няважна.
Абсалютна ўсялякі андэграўнд надоўга ці накаротка робіцца мэйнстрымам.
Таму адзіны варты ўжытак для часу жыцця пасля нараджэння дзяцей – прысвяціць сябе працы на свае ідэі і разам з тым гартаваць цела: каб заставацца ў гульні, каб мець шанец засведчыць гэта ўсё ды скарыстацца магчымасцямі.
Гэта заўсёды выдатнае супадзенне – быць на рагу сваёй ідэі ў момант яе ўвасаблення. Найвышэйшае бласлаўленне Лёсу, найвышэйшая перамога.
Лінія носьбіта ідэі на вяршыні ейнай хвалі – найярчэйшая выява для любога жывога, шчырага, і чулага чалавека. Таму Напалеон граў у Цэзара, які граў у Аляксандра, які граў у Ахілеса, які граў у Геракла.
Нават і не жывучы падчас таго дзівоснага выяўлення сваёх ідэй, чалавек перамагае.
Тое, у што ўкладаешся, што жывіш, тое жывіць і цябе ў адказ, даючы вечнае жыццё.
Ты не толькі ідзеш праз кроў у нашчадкаў – цябе навечна расцягваюць і ўсе справы якія ты рабіў;
тваё аблічча збіраецца з няясных штрыхоў у розуме кожнага, што займаецца тым, да чаго ты спрычыняўся.
З амерыканскай арміі скаргі на прасоўванне ідэяў аб армагедоне, абранні трампа хрыстом і іншага самазнішчальнага вар’яцтва:
Што юдэі, што неа-юдэі (хрысціяне і мусульмане) маюць у светаглядзе кожны сваю праграму канца свету, адпаведна яе ажыццяўляюць і імкнуцца да канца свету.
Іхныя эсхаталогіі падобныя, бо ідуць з аднаго кораня. Адны “абраныя” пустэльным дэманам, другія ягоныя донары гарматнага мяса (з крыжовых паходаў да нашых дзён), трэція – бія-зброя супраць другіх. Гог, Магог, усе справы, – тое менавіта прароцтвы што “самаспраўджваюцца” бо служаць у палітыцы, паралізуючы свабодны дух і мысленне ўдзельнікаў.
Такога не было б з паганскім Захадам і зораастрыйскім Іранам; увогуле, без фабрыкацыі і насаджэння хрысціянства сам юдаізм быў бы маленькай “нішавой” змрочнай сектай, ніяк не рэлевантнай у сусветным кантэксце.
Але па шчырасці, кожны варты таго канца свету, ў каторы верыць; не замінайма ім усім самазнішчацца. Трэскі, канешне, паляцяць.
Мы не паправім тое становішча, але дзеці здолеюць. Для гэтага жыццёва неабходна даць іх мысленню падмурак з Еўрапейскай міталогіі, а доступ да пустэльных сцэнароў і патэрнаў жорстка абмежаваць.
Эмпатыя – штучна прыняты рэжым дзеяння, гэткая абязалаўка таталітарнага матрыярхальнага вулля з жаргону эйчараў ды скалечаных псіхалагінь, шызафрэнічная сумесь ветлівасці, мёртвага флірту, і самазакаханасці.
Між імі бездань.
Абстрактная, бязлікая, “пастаянна ўключаная” эмпатыя – пусты гук, думка-паразіт, вірус пастаяннага знешняга кантролю, цяжар уяўнай неабходнасці адпавядання чаканням гінекея. Зрэшты, эмпатыя як modus operandi – яшчэ і небяспечная, бо па змоўчанні адключае фільтрацыю пагроз.
Сімпатыя – сонечнае прыроднае пачуццё, фільтр шчырасці ўчынкаў, наўпрост з прыроды, гармонаў, густу, досведу, адчуванняў. Сімпатыя не заўсёдная і не ўзнікае па патрэбе; сімпатыя – вынік фонавай працы інтуіцыі і досведу.
Адмаўляйцеся ад “эмпатыі” – яна непатрэбная і шкодная ў прыняцці рашэнняў. Разумейце, што любы хто вымагае “эмпатыю” ад вас як кіроўны прынцып дзеянняў – маніпулюе. Адпаведна і ў штодзённай гаворцы карыстайцеся “сімпатыяй” больш, а эмпатыю выкараняйце, цела падладзіцца.
Сімпатыя, поруч з логікай і карысцю, і ёсць найлепшым чынам прыняцця рашэнняў.
Таму вучыць нас і даўні эпас, што Гамэр, што нардычныя сагі: высокі, прыгожы, светлы, красамоўны, роўны – значыць, – высакародны, добры і надзейны. Усе дзеючыя асобы там спачатку ўпадабаюць адно аднаго, а потым яднаюцца ў супольных справах.
Дапамагайце тым хто вам любы, сваім, падобным – тады і наладжваецца свет.
З часам і досведам ясна разумею, што найлепшы твор Толкіна – “Хобіт”. І гэта пішу фанацеўшы падлеткам ад Валадара Пярсцёнкаў.
Хобіт – чыстая дзейная казка з мінімумам сучасных суджэнняў і маралізатарства, блізкая этычна да еўрапейскай міфалогіі, якой натхнёная. Гэта прыгоды, рэйд за скарбам, здабыццё славы.
Валадар Пярсцёнкаў жа – цалкам чарвівы твор, дзе язычніцкі сюжэт – вяртанне да ўлады спадчыннага караля Арагорна, кампетэнтнага, смелага, і дужага – наўмысна забруджаны хрысціянскім знясільваючым абсурдам: слабы і дурны карузлік што раптам аказваецца адзіным ратункам ад нейкага ненатуральна намаляванага абсалютнага зла.
Гэта азначэнне прапагандысцкага твору: чыстая прывабная струя змешваецца з нейкімі ідэйнымі адкідамі, каторыя іначай ніхто бы і не чытаў.
Абсалютна кожны хлопец, чытаючы LOTR, імкнецца пераскочыць часткі з цягамоцінай пра душэўныя пакуты Фрода і пачытаць хутчэй пра ваяроў.
Важна яшчэ, што ўся дзея адбываецца на тле цывілізацыйнай безнадзейнасці: эльфы з’язджаюць, залаты век усё, нічога не змяніць, “так і трэба” – ня дзіва што савецкія інцелі так насіліся з кнігай і казалі адно аднаму па чарзе “вы понялі? надо понімать!”
Ідэальнае чытво для атмасферы паразы, бяздзейнасці, бяссілля. “У нейкі момант усё вырашыць не-герой, звычайны слабы чалавек” – найвялікшая хлусня, горш за наркотыкі.
Твор, які мог бы натхняць, але пакідае цябе ў каламуцці бяссэнсоўных думак.
“Добры (kind) чалавек” – гэта здэградаваны “джэнтльмен”, а “джэнтльмэн” – здэградаваны Высакародны Чалавек.
Першапачатковая арыстакратыя вылучылася не адзеннем, манерамі, або адукацванасцю, а на падставе здольнасці і гатоўнасці да гвалту.
Арыстакрат – заўсёды ўчорашні заваёўнік, што застаецца “ў форме” дзякуючы жорсткай сістэме пільнавання гонару.
Чалавек у нечым неўладкаваны, непрактычны, гатовы забіваць і быць забітым, пастаянна жывучы з адказнасцю і ў сістэме супрацьваг; арыстакрат менш трымаецца за матэрыяльнае жыццё чым, скажам, фермер або гандляр.
Гэта істота, што жыве адразу ў некалькіх вымярэннях, таму арыстакраты і героі паўсюль вялі свой радавод ад багоў.
Адысей – арыстакрат, прадстаўнік пануючай касты паўночных заваёўнікаў. Вярнуўшыся, ён ня толькі аднаўляе парадак, але і пераступае тагачасны закон: ён помсціць жаніхам жорстка, неадэкватна, бязлітасна, шматкроць.
І ён адразу сутыкаецца з адказнасцю за пераход межаў: на яго ідуць бойкай ацалеўшыя жаніхі і іх сваякі ды дружыны. Разам з састарэлым бацькам Лаэртам і сынам Тэлемахам, Адысей кідаецца ў няроўную бойку, усе трое ў захапленні ад таго як выпаў лёс: стаць трыма пакаленнямі і біцца поруч ды перамагчы або загінуць.
Багі прымаюць ссунутыя Адысеем межы; Атэна яўляецца і спыняе бойку, іначай Зеўс, наявялікшы упарадкавальнік, знішчыць усіх. Гэта апошняя старонка Адысеі, самая важная; на тым аповед і сканчаецца.
У сучаснасці ж панятак арыстакратыі здэградаваў да манернасці, далікатнасці, задуменнасці, і паказушнай слабасці. Гэта абалонка, карга-культ што згубіў першаснае значэнне стылю, рухаў, і традыцый.
Гэта прадвяшчае толькі нараджэнне альбо прыход новых заваёўнікаў; адпаведна і новай арыстакратыі.
Пэўны час таму узнялася мода на стаіцызм у англамоўным інтэрнэце, зараз нібы згасла, рэшткі прабіваюцца да нас у кірылічны.
Стаіцызм заўсёды выклікае нейкую насцярожаную рэакцыю. Спачатку інтуітыўную, але, разабраўшыся, цалкам лагічную.
Падаецца, што стаіцызм ёсць гэткім “хрысціянствам для атэістых”, то бок філасофія паразы і слабасці але без рэлігійных (а дакладней, Дыянісійскіх) містэрый. Зрэшты, што тое, што гэтае ― выбудоўваюць аднолькавы светагляд і вядуць да аднолькавых вынікаў.
На паверхні, стаіцызм, як і хрысціянства, напружвае сваімі асобамі і агульнай двудушнасцю.
Зянон, дзіўная фігура, карычневы семіт-гамасэксуаліст і заможны гандляр, што далучыўся да дэгенератаў-цынікаў Кратэта і Іпархіі, і ўсяляк ампліфікаваў і адаптаваў іх вучэнне. Кратэт з Іпархіяй былі гэткімі хіпанамі або панкамі таго часу, “тусаваліся” на ганках (stoa) і ў галерэях публічных будынкаў, займаліся сэксам на людзях і тварылі іншы “прагрэсівізм”, прасоўваючы “дабрыню і свабоду”.
кратэт з іпархіяй, фота
/Цікава што усе гэтыя заняпадніцкія паразніцкія філасофіі корпаліся ў Атэнах якраз калі убагоўлены сонечны Аляксандр загінуў, заваяваўшы увесь вядомы свет. Гэта былі ніяк не вучэнні, здольныя абслугаваць салярную, заваёўніцкую, гераічную імпэрыю, а наадварот, нешта што знішчыць яе знутры/
Сэнэка быў ультра-багатым бізнэсоўцам, набліжаным да Нэрона, і рухаўся з шэрымі схемамі і драпежнымі паводзінамі; а калі стаў старым і хворым, пачаў пісаць аб прастацé і цярпенні.
Марк Аўрэлій, усё жыццё залежны ад опіюму, быў траўмаваны нявернасцю жонкі што спала з гладыятарам, а калі злавіў іх – забіў яго і змусіў яе прыняць ванну з крывёю каханка. Нават калі тая гісторыя – выдуманая, выхаваны Маркам сын Камодус – абсалютна няўразлівая фігура, бяздарны кіраўнік, ад каторага вымушаны быў пазбавіцца сенат, і каторы скончыў Pax Romana, час росквіту і адноснага міру рымскае імперыі.
Эпіктэт быў літаральным рабом і жыў у галечы, прапаведваючы галечу – што выдатна клалася пад пазнейшы апгрэйд – хрысціянскі канон “рэлігіі рабоў”.
Калі глядзець сутнасна, стаіцызм проста не нясе ніякай асобнай мэты і станоўчага зараду.
Гэта філасофія кіравання заняпадам; вучэнне аб тым як не гарэць – але ў цяперашнія часы робіцца найбольш патрэбмным менавіта гарэць.
Патрэбы з стаіцызме няма, калі чалавек жыве са здаровым язычніцкім светаглядам.
Ясна, што ўсім кіруюць вышэйшыя законы – Багоў, Прыроды, Лёсу; ясна што трэба цярпліва адольваць цяжкасці; ясна што ўсе смяротныя.
Але наколькі карысна ў гэтым варыцца? Бо стоікі хаця і імкнуцца паказаць як гэта ўсё ім няважна і нястрашна, усё ж думаюць аб толькі аб тым. Гэта як пастаяннае чытанне дрэнных і страшных навінаў, doomscrolling.
Адзіны чын сапраўды даць гэтаму ўсяму рады – быць актыўным, дужым, справядлівым, ды імкнуцца да перамог. Для гэтага непатрэбны стаіцызм; больш за тое, ён замінае і аслабляе, бо рэфлексія забірае рэсурс. Калі ты рэфлексуеш – ты не змагаешся; калі ты змагаешся – ты не рэфлексуеш.
Стаіцызм – гэта адна з праяваў заняпаду; як нарадзіўся ён у занепадаючым грамадстве, так і папулярны робіцца ў падобных жа. Але ж і дадае да заняпаду таксама, бо дае маральнае абгрунтаванне адчаю і бяздзейнасці, не пакідаючы шансу паўстаць адноўленаму здароваму светагляду.
Нядзіўна што ў сучаснасці ён набыў новае жыццё. Стаіцызм – гэта гатунак хрысціянства што цаляе ў не-рэлігійную публіку, але вядзе туды ж: у скарэнне, паразу, абыкавасць да спадчыны, двудушша. Філасофія старасці і хваробы.
Але ж зараз мы вылузваемся з іншага боку старасці, у перараджэнне, перыяд магчымасцяў, змагання, пераразмеркавання энергій. Мы мусім узяць тое што нам належыць. Шчыры, вітальны, Гамэраўскі светагляд – вось што патрэбнае.
З павышэннем узроўня жыцця і бяспекі паменшала прыродных механізмаў натуральнага адбору. Мы жывем акружаныя ежай, мыем рукі, дзіцячыя інфекцыі можна збіць антыбіётыкамі, бяспеку ад гвалту таксама можна больш-менш здабыць.
Нібы дзеля кампенсацыі гэтага, расце колькасць сацыяльных механізмаў, што граюць тую ж ролю: фільтруюць непрыдатных і слабых ад памнажэння. Але гэтыя механізмы ўжо скіраваныя на духоўную сілу і цвёрдасць розуму.
Напрыклад, каб зараз памножыцца, трэба прасвідраваць сабе шлях праз бясконцае міжполавае варагаванне і дурноту публічнай прасторы, а таксама знайсці сабе партнэра што з гэтага таксама канчаткова вылузнуўся. Гэта ўжо нямала.
Каб працягваць дзейнічаць і захоўваць функцыянальнасць, трэба трымацца далей ад бясконцай стымуляцыі дапамінавых алгарытмічных сацсетак.
Трэба пазбегнуць моды на пошук псіхічных захворванняў і самакапання, а таксама бясконцага дактарызму і саентызму.
Трэба мець дастаткова густу каб не кідацца на ўсё новыя гаджэты, расліннае малако, і эксперыментальныя ўколы.
Увогуле, найбольш важным у сучасным умоўна-заходнім свеце робіцца бяздзеянне, пазбяганне, а не актыўны выбар чагосці, бо выбары даюцца між гатункамі атруты.
Тыя механізмы нібы самастойна ўзнікаюць у грамадстве ў якасці фільтра якасці чалавечае пароды, некаторым “дапамагаюць” дзеячы тытанічнай акселерацыянісцкай скіраванасці.
Усе гэтыя рэчы – тыя ж самыя эвалюцыйныя фільтры халодныя зімы, цёмныя лясы, драпежныя звяры, лясныя пажары, і залевы.
Менавіта так і трэба на іх глядзець каб не згубіць матывацыю ціснуць наперад.
Але нечакана дэструктыўным аказваецца і неўтаймаванае карыстанне “штучным інтэлектам”. У двукоссі таму што гэта пакуль што ніякі не “інтэлект” а так званыя вялікія моўныя мадэлі – LLM – што проста адказваюць на запыты карыстаючыся логікай маўлення і перадзагружанымі дадзенымі.
Дык вось агромністая колькасць людзей пачала размаўляць з імі як з сябрамі. Гадзінамі, пасля працы, нават адклаўшы Нэтфлікс. Камунікацыя гэта абсалютна пустая і бязвыніковая, бо танчыць вакол вашага эга і ўзмацняе ўсе аб чым вы думаеце і так. То бок “ШІ” камунікуе як псіхапат што імкнецца спадабацца і зарабіць давер. Найбольш слабыя і даверлівыя завязваюцца на гэтую “камунікацыю”, вар’яцеюць, ды самавыключаюцца з натуральных спаборніцтваў.
Калі на ўсе гэтыя рэчы глядзець менавіта як на фільтр, абсалютна не шкада тых хто раствараецца ў гэтай сучаснасці – тое людзі, на якіх прырода і не разлічвала.
Сцэнар камунікацыі на міжполавую тэматыку сёння прыблізна такі:
“Мой муж такі смешны, ён праспаў працу”
– піша звычайная жанчына.
Далей 20 каментароў пад запісам:
“ён няспелае дзіцё”
“гэта аб’юцз, бяжыце”
“пераязджайце ў шэлтэр”
“так зрабіў мой тата а потым ён мяне пабіў”
“падавайце на развод”
Алгарытмы сацсетак робяць так што людзі пачынаюць існаваць у зыкрытых пухірах інфармацыі, бо нават калі ты лезеш спрачацца ці абвяргаць – алгарытм у выніку паказвае табе больш і больш падобнага.
Нешта, што вам першапачаткова не падабаецца, спакваля паказваецца часцей і часцей ды робіцца вашай рэальнасцю.
Гэта працуе з усімі тэмамі.
Калі ты намагаешся схуднець і пару разоў упадабаў гісторыі аб тым што схуднець цяжка, або немагчыма, або непатрэбна – трапіш у плынь такога ж кантэнту. Гэта будзе замінаць табе рухацца да мэтаў.
Калі хочаш пераехаць, ці знайсці працу ды чытаеш крыўды аб тым – станеш яшчэ больш дэматываваны.
Але ж тэма міжполавага варагавання ці не найважнейшая, бо ўздзейнічае на наш асноўны інстынкт, на галоўную задачу як жывых арганізмаў, на рух развіцця народаў.
Гэта пляжыць асабістыя гісторыі і вядзе за сабой шматлікія трагедыі.
Калі чалавек праводзіць усё актыўную фертыльную маладосць ў падобных кпінах, спаборніцтве з іншым полам, у сарказме, наведзеных на яго чужых крыўдах, у нейкі момант зразумее, што
– Жыццё ўласна ішло і працягвалася. Людзі, што стаяць на зямлі трошкі цьвярдзей, жылі парамі, стваралі сем’і, нараджалі дзяцей.
– Жанчыны што ня неслі кожную дробязь на суд сястрынства – абсалютна нармальна прайшлі сямейнае жыццё і пераўтварыліся ў клапатлівых бабуль.
– Мужчыны што не бачылі карыслівасць і маніпуляцыі ў кожным запыце дзяўчын – вырошчвалі сем’і і працягвалі свой род.
Страшна асэнсоўваць што жыў у хлусні. Куды гэта прыводзіць чалавека?
Канешне ж, назад у свой інфармацыйны пухір, але ўжо не з чужымі крыўдамі, а са сваімі. Сістэма самапрацягваецца.
Збольшага, гэта напрыклад асноўная матывацыя сучаснага фемінізму (часу калі абсалютна ніякіх абмежаванняў апрача прыродных у жанчын няма) – распаўсюдзіць крыўды некаторых на ўсіх.
Мішэнь ужо не толькі на мужчынах, якія выстаўляюцца нібы такой проста злой сілай прыроды, а ўласна на жанчнах што шчаслівыя замужам.
Што рабіць?
1) Усведамляць, што мы жывем у час алгарытмічных сацсетак і пастаяннай інфармацыйнай атруты што самапамнажаецца бы вірус.
2) Разумець, што ніколі раней мы не мелі такога глабальнага ўсясветнага кірмашу плётак, дзе нават невядома, чалавек з табой размаўляе ці моўная мадэль.
3) Ясна бачыць, што з паслабленнем прыродных механізмаў натуральнага адбору (бо маем антыбіётыкі, каналізацыю, і мыем рукі), з’яўляецца больш грамадскіх механізмаў адбору.
Гэта і ёсць праверка на эвлюцыйную прыдатнасць: ці зможаш працягнуць сваю кроў пад такім вялікім ціскам міжполавай атрутнасці?
Пайшоў з жыцця Расэл Гміркін, што сваёй працай давёў аб тым наколькі перабольшаная старажытнасць юдаізму, і апісаў як яны канструявалі сваю веру на падставе твораў Платона і платанізму.
Бясплатна ўзяць кнігу Гміркіна “Платон і стварэнне яўрэйскай бібліі” можна на archive.org
Праца вельмі важная, бо цвяроза паказвае яўрэяў проста адным з міжземнаморскіх народаў што ўдзельнічаў у пастаяннай барацьбе і абмене ідэямі.
Нашае ўспрыняцце юдаізму скажонае хрысціянскай прамыўкай, бо менавіта хрысціянства рухавік прасоўвання яўрэйскіх ідэй і інтарэсаў. Яно з маленства завязвае еўрапейцаў на нейкія чужыя “святыя землі” і персанажаў яўрэйскай родаплемянной міфалогіі.
Дык вось, яўрэі былі політэістамі гэтаксама як і грэкі, і ўсе астатнія навокал. Ажно да эліністычнага перыяду (4 век да новае эры), потым генатэістмі (адзін асноўны бог + прызнаецца існаванне іншых, стары запавет бібліі увесь аб гэтым).
І толькі бліжэй да нашай эры задызайнілі сваё ўласнае адзінабожжа, натхніўшыся ідэямі язычніка Платона, у асноўным ідэямі наконт дзяржаўнага і грамадскага кіравання. Той самай ягонай “высокароднай хлуснёй” што можа трымаць грамадства разам.
Натуральна, ўся гісторыя яўрэяў гэта пастаяннае супрацьстаянне з, вобразна, Еўропай – з Егіптам, Элінамі, Рымам, Філістымлянамі, і інш. Гэта асноўны чыннік і матыватар усяго іх светагляду – варожасць, зайздрасць, і спаборніцтва з Еўропай.
Менавіта пра войны з такімі як мы ўсе іхныя казкі, каторыя нам з маленства падаюцца прыкладамі нейкай ультрастаражытнай мудрасці або маралі.
Справа ў тым, што Еўропу Гамераўскага светагляду (ён атрымаў фінальную яскравую ўспышку ў асобе Аляксандра) перамагчы наўпрост абсалютна немагчыма. Яе можна толькі разбэсціць, скарумпаваць, падмануць, перапрашыць.
Таму і шлях яны абралі стратэгічны: для сябе стварыць уласную адзінабожную веру, нецярпімую і эксклюзіўную, а на захад, еўрапейскім народам, праз развітую прысутнасць прапавенікаў-актываў, укідаць шкодныя і абсурдныя ўніверсалісцкія ідэі.
Паралельна ішло “замятанне слядоў” там куды маглі дацягнуцца – разбурэнне скульптураў, знішчэнне бібліятэк (спаленая “раннімі хрысціянамі” Александрыйская, ды “раннія хрысціяне” – гэта проста адна з юдэйскіх сектаў).
Паўстанне супраць Рыму (новы запавет бібліі – усяго толькі гісторыя аб тым як рабін рыхтаваў паўстанне супраць Рыму) і далейшае рассяленне прапаведнікаў “юдаізму для гояў”, каторы толькі праз чатырыста год аформіўся ў хрысціянства ды стаў насаджваццу зверху-ўніз, палітычна, паразітуючы на язычніцкай форме і абрадах, – і дапамагло канчаткова аслабіць і скаламуціць светагляд еўрапейцаў на стагоддзі наперад.
Дык вось Расэл Гміркін апісваў менавіта механізмы канструявання яўрэямі сваёй ідэалогіі на глебе элінізму і развітой язычніцкай філасофіі – за што яму вялікая падзяка.
