Category: вокам

На жанчын слаба ўдзейнічае гераічны патас. Яны іначай успрымаюць гісторыі пра палеглых герояў, і першасная рэакцыя большасці з іх – не рамантычная павага і натхненне. Яны глядзяць найперш практычна.

Вы заўважалі гэта калі глядзелі і абмяркоўвалі фільмы дзе нехта загінае.

Асноўная думка жанчыны аб памерлым: яго няма.

Яго няма. Зарплаты няма, лямпачку не заменіць, карміць ня трэба, падарунак не падорыць, лячыць і берагчы ня трэба.

Нават на сямейных пахаваннях і памінках жанчыны звычайна самыя скептычныя што да любых размоваў пра працяг жыцця, пра той бок, пра уплыў памерлых. 

Яны звычайна кажуць нібы з ветлівасці: “ну можа нешта там і ёсць”; пры тым што мужчыны ў горы маюць амаль заўсёды цьвёрдае перакананне “ён тут”, “яна глядзіць” і г.д. Жанчыны ж ніба адмахваюцца ад усіх размоваў пра працяг існавання палеглых.

Традыцыйная форма жаночай творчай рэакцыі на скон – галашэнне.

То бок жанчына мусіць крычаць аб тым што “яго няма”. Гэта для іх найлягчэйшы чын пераварыць тую страту.

Гераічны эпас жа – мужчынскі чын даваць рады стратам. Гераічны эпас і патас кажуць нам: “ён ёсць”.

Калі нейкія слушныя назіранні дыскрэдытуюць як “тэорыі змовы”, асноўны аргумэнт які выкарыстоўецца – “няможна было б так дэталёва спланаваць гэтыя рэчы”.

Вядома, ніхто не плануе дасканала, і ня прадказвае дакладныя вынікі адзін у адзін.

Ані габрэі альбо персы калі запускаюць у Еўропу вірусы філасофій і рэлігій, ані маскавіты калі скупаюць блогераў і падкастараў у Амэрыцы, ані сусветныя лідары што вырашаюць ізаляваць, збядніць, і запаволіць сваіх жыхароў з-за вірусу, – ніхто, канешне, не пралічвае па месяцах і паказчыках калі што як будзе*.

Але гэтыя рэчы робяцца свядома, на будучыню, хай і без канкрэтных мэтаў.

Мэта такая: фармаваць актыў, лагістыку, інструментарый.

“Каб было”.

Усе групы, што мысляць стагоддзямі наперад, робяць так.

Менавіта так юдэі запускалі ў Гамераўскую Еўропу (межы/рэпутацыя/адказнасць/перамогі/піры/наўпроставыя стасункі з Багамі) філасофіі цярплівасці і тлумачэння паразы кшатлу стаіцызму і хрысціянства.

Не з канкрэтнай мэтай “разваліць рымскую імпэрыю да 6 стагоддзя і калі й даць ёй перасабрацца наноў, то толькі ў пачварнай двуаблічнай і карумпаванай форме”, а КАБ БЫЛО.

Так і маскавіты, атрымаўшы патрэбу пераварыць Літву пасля падзелаў, зляпілі русліт і пачалі ставіць рэтранслятары-помнікі Пушкіну не з канкрэтнай мэтай – а “каб было”. Актывы.

* І адваротна, для ўсіх нас, з іншага боку, яны не могуць дакладна спрагназаваць магчымую аддачу і супрацьрух да іх дзеяў, і ў гэтым асноўная крыніца аптымізму.

Большасць маральных аўтарытэтаў дзевяностых, нулявых, і ўвогуле ўсіх  “элітаў” што ўваходзяць у “мудрую старасць” правялі дзяцінства і маладосць у саўку, то бок сфармаваліся ў атэістычнай сістэме, дзе духоўны складнік асобы ў людзях проста псаваўся.

Адтуль іншы светагляд і нават апарат мыслення датычна духоўных пытанняў. Яны ў тых пытаннях шукаюць рабіць “как нада”, “як на западзе”, альбо “як у цывілізаваным свеце”.

Ранейшае савецкае “как нада” аказалася нежыццяздольным, яны пачалі глядзець “как нада” навокал – і пераключыліся на новае “как нада”.

Натуральнае, старажытнае, і роднае для ўсёй Еўропа паганства большасці з іх нецікава і не дарэчна, бо парушае звыклую хаду думак.

Ім ня надта цікавая праўда і не абураюць фальсіфікацыі і падмены, бо ў савецкай сістэме няшчырасць была нормай.

Пасля духоўнага вакууму саўку яны думаюць што каламуцце хрысціянства – гэта нешта больш паважанае, у іх наагул паважанасць ці не асноўны крытэр прыняцця вырашэнняў.

Калі хлуслівы савок змагаўся з не менш хлуслівым хрысціянствам, ва ўспрыняцці большасці другое адразу здавалася праўдзівым. Тыповая ілжывая дыхатамія, падмацаваная самадавольным сведчаннем уласнай нібы эвалюцыі. “Я ўжо не камуніст, я хрысціянін!”

І на іх перакананне абсалютна непатрэбна марнаваць высілкі, ніякая праца з імі ня вартая таго.

Засяроджвайцеся толькі на моладзі. У нашых дзяцей усё атрымаецца, бацькі ж пражылі жыццё сваёх выбараў і па-свойму.

Андэграўнд сілкуе мэйнстрым, заўсёды і паўсюль.

Мэйнстрым сам па сабе няплодны, безыдэйны, аднастайны, другасны.

Мэйнстрымныя творцы заўсёды сочаць за андэграўндам.

Заўсёды можна прагледзець, калі заняцца, дакладную хаду думак кожнага мэйнстрымнага дзеяча, углыб да крыніцы іх натхненняў, уражанняў, крыўдаў. Там будзе андэграўнд.

Заўважалі як вашыя ўлюбёныя музыкі заўсёды пералічваюць у якасці сваіх уплываў нешта абсалютна нечаканае (для вас), іншыя стылі, нейіх патаемных маргінальных творцаў.

Гэтаксама і мастакі, і пісьменнікі, палітыкі. Гэта тыя ж механізмы.

У натхнення крывыя шляхі.

чалавеку ў зоне камфорту вельмі цяжка рабіць тое што ТРЭБА.

часцей за ўсё ён пачынае рабіць тое да чаго звыклы.

амаль ніколі гэта не тое што трэба.

і нават не заўсёды тое, ў чым ён найлепшы.

пераасэнсоўвай звычкі

Калі хоць раз пераймаліся тым,

ці добра адчуваеце дабро і зло,

праўду і хлусню –

дык гэтая вайна –

цудоўны шанец для таго каб адкалібраваць вашае ўспрыманне.

Ясна ўбачыць атручанае, сапсаванае, выкручанае, анты-чалавечае, анты-боскае.

Калі вы ня маеце яснасці, паслізнуліся ў “не ведаем усяго” і “не да канца зразумела”,

значыць, вымяральнік у душы зусім не калібраваны, трэба падладзіць, падкруціць.

Спяшайцеся, пакуль яшчэ гэты прыклад зла перад вачыма а не распушчаны ў гісторыі.