Свет безумоўна павяртаецца да даўніх вераў, і рана ці позна насланнё хрысціянства развеецца ў крытычнай колькасці людзей; іслам будзе трываць даўжэй дзеля сваёй маладосці і нізка-інтэлектуальнай “хуцпе” паслядоўнікаў.
Каб сказаць дакладней, людзі паступова прыходзяць у жах ад таго куды вядзе абраамізм ды ягоныя стрыечныя браты марксізм, фемінізм, і іншыя праявы тытанічнай, анты-боскай скіраванасці.
Дык вось язычніцтва ўвойдзе ў моду. Як толькі некалькі поп-зорак, чэмпіёнаў і мільянераў прызнаюцца ў сімпатыях да даўняй веры – шчоўк!
Як вынік, вера сутыкнецца з шэрагам знешніх і ўнутраных выклікаў, каторыя, канешне, не заб’юць яе (бо яна жывая пакуль жывая нашая кроў), але змарнуюць шмат часу і энэргіі новенькім.
Дык вось мой топ самых небяспечных ідэй для сучаснага язычнітва:
1) Пагарда да цела, фізічнай сілы, прыгажосці і чысціні
Не даваць напругі свайму целу, не прыводзіць яго да наймацнейшага стану – пагарда да Багоў і іхнага парадку.
Чытайма старыя казкі, міты, і сагі – з усіх еўрапейскіх народаў, што захавалася, да чаго маем доступ – тое й чытайма.
Там ясна: высокі – значыць высакародны; прыгожы – значыць добры; дужы – значыць вялікадушны і разумны.
Звыродлівыя – злыя, зайздрослівыя, раздражнёныя.
2) Адмаўленне Боскай прыроды ўсіх частак жыцця
Непрыняцце боскай прыроды некаторых нашых пачуццяў і відаў дзейнасці.
Усё мае Боскі адпаведнік, а ня толькі тое што вам падабаецца. І дабрыня, і працавітасць, і раз’юшанасць, і сэкс, усе памкненні – нішто не саромнае, нішто ня злое само па сабе.
Мы можам накіроўваць гэта ў справы і гонар, а можам марнаваць і хлусіць, але ўсе часткі нашага жыцця вядуць да Багоў.
3) Заглыбленне ў філасофію
Празмернае захапленне філасофіяў вядзе да пастаяннай патрэбы ў новых плынях і канструктах. Заглыбленне ў каламутную, абяссільваючую філасофію пад выглядам вывучэння каранёў. Стаіцызм, платанізм, неаплатанізм, манізм, усё можа быць лекам, а можа і атрутай.
Абстрактныя разважанні аб бяссэнсоўных пытаннях. “Адкуль зрабіліся Багі”, “ці ёсць багі дабром”, “ці добрыя людзі” – якая розніца, калі ў суседа-мусульманіна восем дзяцей а ў цябе адно?
Трэба бачыць прыўнесеныя вірусы і пазбягаць іх. Каб ясна іх бачыць – патрэбны досвед.
Каб назапасіць той досвед – трэба пражыць не адно кола году, звяртаючыся да Багоў. Менш шукаць, больш рабіць.
4) Пагарда, нянавісць, альбо страх да гэтага свету
Адзінабожцы чэмпіёны ў тым, гэта іхнае.
Марксістыя лічаць свет пастаянным прыніжэннем і эксплуатацыяй, хрысціяне лічаць яго грахоўным і брудным, прагрэсівісты – адсталым і патрыярхальным. Усе яны баяцца свету і хочуць схаваць за плот законаў, ідэалогій, забаронаў. Усё з аднаго кораня.
Для нас свет – дзівосны.
5) Вера ў вырай і спадзеў на яго
Вера ва ўцёкі з гэтага свету – ненатуральная і шкодная. Вера ў вяртанне памерлых у гэты свет у любой форме – карыснейшая і чысцейшая.
Вяртанне ў сваёх нашчадках праз кроў і сілу, існаванне ў сваёх справах і рэчах, вяртанне ў дрэвы, камяні, месцы – усё гэта ня толькі лагічна, але і больш карысна для супольства.
Мы тут, у гэтым свеце, гэта наш дом – і ніхто не ўцякае ад адказнасці, а працягвае ў ім існаваць адпаведна заробленаму гонару.
6) Удзел у тытанізме
Тытанізм – антыбоская дзейнасць што ніколі не спыняецца ані ўнутры нас ані навокал.
Тытаны хочуць парушаць межы, змяняць палы, перанакіроўваць рэкі, свяціць уначы галагенкамі, трымаць людзей у пласмасавым кандыцыянерным паветры.
Мадэрнаму свету заўсёды трэба супрацьстаяць і пераналаджваць яго, а не распускацца ў яго шкодных праявах.
Нельга спалучыць язычніцтва з фемінізмам альбо мізагініяй, з кансумерызмам, з лгбтвыап, з саркастычным саентызмам і іншым сучасным глупствам.
7) Шкалярызм, адсутнасць рэлігійнага досведу
Вельмі распаўсюджаная першая рэакцыя новых язычнікаў – шкалярская.
Што пачытаць пра гэта, што паглядзець, што вывучыць, што пачытаць далей, а ці добра я падрыхтаваўся?
Гэта вядзе да занядбання галоўных частак нашае веры і канцэнтрацыі на другасных, спрэчных пытаннях.
Трэба ўразумець, што родныя веры Еўропы даюць нам казкі і волю іх тлумачыць сабе: гэта асноўныя інструменты. Мы не дамо вам адной кнігі, каторую трэба завучыць і паўтараць, яно і непатрэбна.
Духоўнасць першасная, у яе ёсць узроўні, у ёй трэба існаваць на падыходзячым да вас узроўні працяглы час. Далей само.
8) Хобізм, субкультурнасць, кансумерызм
Шмат хто захрасае ў нейкім субкультурным пратэсце, які мае сэнс толькі ў хрысціянскім або атэістычным асяродку.
Гэты этап ня мусіць зацягвацца, бо даўняя вера жыццёвая яна завязаная на жыццёвыя ролі а не на мерч ці сходкі.
Ва ўсяго што мы робім ёсць Багі-адпаведнікі, і мы мусім пражыць жыццё паспрабаваўшы як мага больш роляў, то бок, пажыўшы ў Багах.
Містыцызм як хобі, жыццёвая недасведчанасць, адмова браць на сябе ролі – нічога з гэтага не набліжае да Багоў.
9) Залішняя і заранняя эзатэрыка
Многія прыходзяць у язычніцтва з жадання пастаянна варажыць. Але да гэтага трэба, хноў-такі, дайсці. Спачатку трэба быць у той прасторы, назіраць, адчуваць.
Залішняя актыўнасць здзьмувае кволую сілу што вы назапашваеце.
Пераймайцеся аб звышнатуральным ўжо калі назапасілі больш перамогаў у простым чалавечым жыцці.
Найвялікшая варажба – наладжванне сябе на перамогі.
10) Зацыкленасць на анты-хрысціянстве
Безумоўна, хрысціянская вера – чужынскі вірус, запушчаны ў Еўропу (Рым) з мэтай яе аслаблення і нарабіўшы шмат шкоды нашай прыродзе.
Яўрэйская міфалогія зляпаная разам з найдаражэйшымі нам паганскімі традыцыямі і святамі, і выжыла яно на нашых прасторах толькі паразітуючы на язычніцкіх элементах.
Але прачнуўшыся ад гэтага наслання, трэба рухацца далей. Быць паходняй што вабіць іншых, а не мятлой што ўсё жыццё вычышчае лішняе.
11) Цэнтралізацыя і уніфікацыя
Язычніцтва – не ўніверсалісцкая рэлігія. Суседнія вёскі могуць стагоддзямі адзначаць адно і тое ж свята з прамежкам у тыдзень або два. Ва ўсіх свой камень, свая хваіна, свая крыніца, – са сваім характарам і атрыбутамі.
Менавіта таму мы ня будзем варагаваць адно з адным з-за веры, як хрысціяне ўсю сваю гісторыю (хаця з-за рэсурсаў ці гонару – лёгка можам, і нават мусім!)
Найлепшы жрэц – паважаны чалавек з вашае вуліцы а не сталічны “волхв” на джыпе з чосам па правінцыях.
Як грэцкія гарады мелі розных багоў-патронаў, так і ў кожнай сям’і можа быць свае адметнасці веры. Політэістычная духоўнасць і здаровы светагляд – першасныя.
12) Гістарычны літаралізм
Нашыя продкі шанавалі багоў нейкім пэўным чынам таму, што яны жылі ў пэўных умовах. Ня ўсё, што рабілася ў вясковых хатах, падыходзіць да кватэраў, і наадварот, можна вынаходзіць новае, калі яно адпавядае роднай духоўнасці і светагляду.
Рэканструкцыя – выдатны пункт уваходу, але даведзеная да абсурду яна вядзе да бясконцых спрэчак, цэнтралізацыі, і іншых пунктаў гэтага спісу.
Больш за таго, зарэгуляванасць і залішняя гістарычнасць можа пераўтварыцца ў gatekeeping, што палохае і адштурхоўвае новых чальцоў суполак.
Каб атрымаць імунітэт ад усяго гэтага, мы мусім трымацца дысцыпліны:
- Сілкавацца з чыстых крыніц. Старажытны да-класічны Грэцкі эпас, паўночныя сагі, і беларускія казкі – вось мінімалістычная інфармацыйная дыета, што дасць дужасць і ясны позірк;
- Пражываць усё кола году свядома, ад свята да свята (па-меншасці, Аўсень – Юр’я – Купалле – Пярунаў дзень – Багач – Дзяды – Каляды – Грамніцы);
- Брацца за справы і навучыцца даваць рады, перамагаць у жыцці (сям’я, фізпадрыхтоўка, грошы, супольствы);
- Пражываць як мага больш роляў гэтага свету (дзіцё – жаніх – бацька – кіраўнік – падначалены – багаты – бедны – дужы – загнаны ў кут – усё часовае, усё мусіць быць вітанае, усё накоплівае вашую сілу);
- Нараджаць дзяцей і даваць ім вырасці ў саміх сябе (то бок, вашых жа Продкаў), разам з тым даючы ім максімум таго, што назапасілі самі.
